Fotoğraf seçici: bütün ruloyu bırak, seti taşıyan on kare kalsın

Neden asıl zor kısım çekmek değil seçmek

Bir hafta sonunda iki yüz kare çekmek hiçbir şeye mal olmuyor. Onu ona indirmek ise herkesin takıldığı yer ve sebebi zevkle ilgili değil. Aynı masanın on bir karesini çektin çünkü her seferinde ekrana baktın ve bir daha denedin. Küçük boyutta on biri de iyi görünüyor ve aralarında ileri geri kaydırmak bir akşamı geçirmenin en verimsiz yolu.

İşi ikiye böl. Önce teknik olarak paylaşılmaya değmeyen her şeyi at: birinin kıpırdadığı kare, gökyüzünün beyaz bir çarşafa döndüğü kare, aynı karenin on kopyası. Bu kısım mekanik ve yukarıdaki araç tam olarak bunu yapıyor. Kalan ise asıl karar, yani hangi anı anlatmak istediğin, ve o kısım sende kalıyor.

Bir seti toparlı gösteren kural şu: hiçbir iki kare aynı fotoğraf gibi durmasın. Dokuz sıcak iç mekân karesi, her biri iyi olsa bile tek bir bulanık kütle gibi okunuyor. Bu yüzden araç sadece en yüksek puanlı onu almıyor; güçlü bir kare sete girdikten sonra ona renk ve kadraj olarak yakın olanları tutuyor ve yerine biraz daha zayıf ama farklı bir kareyi alıyor.

Ne ölçüyor, neyi ölçemiyor

Dört ölçüm, her fotoğrafın küçük bir kopyası üzerinde yapılıyor ki yüz tanesi tarayıcını kilitlemesin.

• Netlik. Laplace süzgeci kenarlara tepki veriyor ve çıktısının varyansı net bir karede geniş, titremiş ya da odağı kaçmış bir karede çöküyor. Her kartın üstündeki sayı bu varyans, mutlak bir ölçüte göre değil senin yığınının geri kalanına göre değerlendiriliyor.
• Pozlama. Parlaklık histogramı ortalama seviyeyi, saf beyaza yanmış piksellerin oranını ve saf siyaha ezilmiş piksellerin oranını veriyor. Yanmış parlak alanlar hiçbir düzenlemenin geri getiremediği tek şey, o yüzden en ağır cezayı onlar alıyor.
• Benzer kareler. Her fotoğraf 32'ye 32 gri bir kopyaya indiriliyor, ayrık kosinüs dönüşümünden geçiriliyor ve 64 bitlik algısal bir özete dönüşüyor. Aynı sahnenin iki karesi, biri kırpılmış ya da bir tık parlak olsa bile sadece birkaç bit farkla ayrılıyor. Eşik içindekiler gruplanıyor ve gruptan sadece en net ve en iyi pozlanmış olan kalıyor.
• Renk. Doygunlukla ağırlıklandırılmış bir ton histogramı her karenin baskın rengini veriyor. Çeşitlilik kuralını ve her karttaki renk noktasını bu belirliyor.

Şimdi dürüst kısmı. Bunların hiçbiri fotoğrafın neyin fotoğrafı olduğunu bilmiyor. Yumuşak çıkan karenin, ablanın gerçekten güldüğü tek kare olduğunu göremiyor; hesap fişinin fotoğrafının seti tamamlayan espri olduğunu da göremiyor. Bir karenin teknik olarak sağlam ve komşularından farklı olup olmadığını ölçüyor, senin için bir şey ifade edip etmediğini değil. Çıktıyı bir kısa liste gibi kullan, karar gibi değil.

Seçim bitince sıralamayı nasıl kurmalı

Araç kareleri en güçlüsünden başlayarak veriyor. Bu bir sıralama, ama paylaşım sırası değil. Onunu şu mantıkla yeniden diz.

Birinci kare bütün paylaşımdır. Çoğu kişi ilk kareyi görüp geçiyor, o yüzden en iyi kareyi başa koy, en açıklayıcı olanı değil.

Uzak ve yakın kareleri sırayla diz. İki manzara yan yana birbirini düzleştiriyor. Oda, el, sokak, yüz sırası hikâye gibi okunuyor.

Rengi dağıt. Üç altın renkli kare kaldıysa aralarını aç. Kartlardaki renk noktası bunu gözle kontrol etmeyi kolaylaştırıyor.

Esprili kareyi sondan bir önceye koy. Bulanık olan, fiş olan, masanın altındaki köpek.

Sakin bir kareyle bitir. Yüzsüz ve geniş bir son kare, setin bittiğini anlatıyor. Seçimlerin altındaki kopyalama düğmesi dosya adlarını bu sırayla yazıyor, yani galeride aynı sırayla işaretleyebiliyorsun.

Kaç kare paylaşmalı, ne zaman daha çok elemeli

Varsayılan on, çünkü bir dizi yirmi kare taşıyor ama dikkat yaklaşık yarısında bitiyor. Pratik aralık altı ile on iki. Altının altında tek bir paylaşım gibi duruyor. On ikinin üstünde kuyruk kısmı kaydırılıp geçiliyor ve orada duran kareler senin en zayıf karelerin.

Sayıyı elindeki kare sayısına göre değil, olaya göre ayarla. Bir gece çıkışı altı ile sekiz: tek mekân, tek kombin, kareler hızlı tekrar ediyor. Birkaç güne yayılan bir tatil on iki taşıyor, çünkü ışık ve mekân gerçekten değişiyor. Bir doğum günü sekiz ile on arası oturuyor.

Kararsızsan aracı on ikiye ayarla, son üç kareye bak ve eksikliğini hissedip hissetmeyeceğini sor. İki yüz kare arasından seçmekten çok daha kolay bir soru ve cevap genelde hayır. Sonra dokuza indir ve paylaş. Bütün süreci baştan sona fotoğraf seçme rehberinde yazdım.

Ne zaman araca itiraz etmeli

Elenen her kare, neden elendiğini gösteriyor ve sayı varsa sayıyla gösteriyor: kopyası olduğu kareye olan özet mesafesi, karenin yanmış oranı, netliğinin yığının geri kalanına göre yeri. Sadece "seçilmedi" diyen bir araç sana itiraz edecek hiçbir şey vermiyor.

Üç durumda itiraz et. Benzer kare denen iki kare aslında aynı an değilse, çünkü ifadeler kareler arasında değişiyor ve algısal özet yüzü görmüyor. Bulanık denen bulanıklık odak kaçması değil özne hareketiyse, ki bu çoğu zaman setin en canlı karesi oluyor. Ve sebep kıl payı kaldı ise, ki bu karede hiçbir sorun olmadığı anlamına geliyor.

Herhangi bir seçimin üstündeki değiştirme düğmesini kullan ve elenenler arasından bir kare seç, ya da istersen sürükle. Numaralandırma korunuyor ve çıkardığın kare, elle değiştirdiğini söyleyen bir notla yığına katılıyor.

ShutterAI bu ayıklamayı telefonda, yeni çektiğin rulonun üstünde yapıyor; film görünümleri, seri çekimden en iyi kareyi bulan Best Face ve senin sesinle yazılmış açıklamalar da aynı yerde. Bu sayfa, tarayıcıda bedava verebildiğimiz kısım ve hiçbir kurulum istemiyor.